در شرقی ترین

استوای تنم

دستت را خنک

جستجو می کنم

روباهان سفید قطبی ام

شکار می شوند برای پوستشان

که از پوست تمساحان

جنگل های آفریقا ست

آفریقا

و زنگ می زند روده هایم

که ماری است

تازه متولد شده

تو بیدار می شوی

در سایه ی پلک هایم

و جویبار می شوی

بر دامنه ی گونه هایم

گس می کند لبانم را بوسه ات

که طعم غضب می دهد

و دندانهایم فشرده می شود

تیزی اش و خون ...

بر صورتم

دستانم

زانوانم

انگار دوباره عادت ماهیانه شده ام

فلس های پوستم

آشیان کرم ها

باید برایشان غذا تهیه کنم

I am done ….  

When nobody hears you scream
I'll scream with you

I know your eyes in the morning sun
I feel you touch me in the pouring rain
And the moment that you wander far from me
I wanna feel you in my arms again

And you come to me on a summer breeze
Keep me warm in your love and then softly leave
And its me you need to show
How deep is your love
I really need to learn
cause we re living in a world of fools
Breaking us down
When they all should let us be
We belong to you and me

I believe in you
You know the door to my very soul
You re the light in my deepest darkest hour
You re my saviour when I fall
And you may not think
I care for you
When you know down inside
That I really do
And its me you need to show

How deep is your love

Bee Gees

هزار کاکلی شاد در چشمان تو ، هزار قناری خاموش در گلوی من

محض گل روی بهار،ضامن را رها نکن

خرداد است
و باد این آوازه خوان غمگین
که پرسه می زند

خوب شد فهمیدم عشق،حقیقتی است که
در خشن لاخ زمین رخ می دهد
و زیر آسمانی که آبی نیست.

خرداد است و باد غمگنانه نجوا می کند

آهای جـوجــه شاعر
به چه می اندیشی؟
به من بگو چگونه فریاد کنم؟

همه چیز تمام نشده است
چقدر به خودم نهیب بزنم:
کجا کی و چگونه؟

خرداد است و باد غمگنانه قدم می زند

خرداد است
اما من احساس خنکی دارم
و می گردم به دنبال خورشید،یک ستاره یک ماه گمشده

آهای معلم ها به من بگویید چه کاری بهتر است؟
حالا که قلم ندارم
انگشتانم به چه کار می آیند؟

خرداد است و باد غمگنانه فریاد میکشد:

از ضامن خارجش نکن!
نوک مگسک ، قناری ها را نشان می دهد
به خاطر بهار ، بگذار آوازشان را بخوانند.

مترجم : ناصر صارمی

گیرم که می زنید

گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر 

جوانه

چه می کنید ؟ 

به یاد خواهرم ندا و دیگر خواهران و برادران شهیدم که خونشان سرخی پرچم آزادی است.  

با سلام

حتما در مایند موتور بخوانید :

انتخابات پالوده? و آن حقیقت آلوده / یادداشتی از بابک سلیمی زاده

http://www.mindmotor.org/mind/?p=1193

Those that don't appreciate life..do not deserve life...how much blood are you willing to give to stay alive....live or die...make your choice 

 ( Jigsaw)

اين من نيستم كه در خانه ي خود مهار كارها را به دست دارم . بلكه نيروي مرموز ديگري است ؛ نيرويي

است كه جريان هستي ما را در دست دارد و در برابرش ما چيزي جز ابزارهاي رام و بي ارزش نيستيم.به

نظرم همه چيز از انجام طبيعي و پيوسته ي يك پيشگويي فرمان مي برد.

(گابريل گارسيا ماركز)

(طوفان برگ)

از مهتابي خانه ي من

تا آفتابي خانه ي تو

يک دست فاصله است

دستت را دراز کن

تا مهتابي ، آفتابي شود…

(شهیار قنبری)

ساده است

اگر بهار

جنگلي سترگ را

برگ و بر دهد

يا پرنده را ز شاخه اي به شاخه دگر

سفر دهد...

مي رسد

مرا عبور مي دهد

ز زوزه هاي سرد و سخت

خاك را پرنده مي كند

سنگ را درخت...

(حميد مصدق)

خانه می تکانم

خانه می تکانم

خانه می تکانم

نمی رود

فرشی نمانده است

داری نمانده است

بامی نمانده است

نمی رود از خانه ام ... .

اي از تبار هر چه عود و معبد

دامن نقره اي قصه هايم

براي تو گشوده است

دو بال

كه ما را پر مي دهد

تا ستون هاي تاج محل

من اما با خود مي گفتم

چه افسوس غريبي باريده برجانم

كمان شده رنگين بر روحم

پدر هميشه سكوت را فرياد ميزند

و من تلافي همه ي بارانها را بر سرت در مي آورم

شلاق مي خورد پوست تكيده  شده اي چسبيده بر درخت

و پدر همچنان سكوت را فرياد مي زند :

 بايد بزرگ شويد

شما بزرگيد اما كوچكيد

بايد بزرگ شويد

تن به تن  

كه مي پيچي در تنم

پيداست مي پيچي دست در هر پيچ تنش

دروغ كه تلافي نمي خواهد عشق من

تو ببخش

خنده ام گرفت

صورتم خيس شد دوباره از همان داغي هميشگي 

و دستم فرود آمد بر صورتت

بخشششششششششيدم

به تنت مي آويزم و نمي بينم

خود آويخته اي به پاي مورچه اي كه ول مي  چرخد زير پايم

 آه عشق من در خوابت ديده بودي تمام اين صداقت بلورين تنم را  ؟؟؟؟؟

مي جنگم و آماده ام 

حاضر به يراقم و پا درراه

اين آخرين صداي تق تق كفشم است كه بر سنگفرش كوچه در مي غلتد

و انعكاسش تن هر خوابگرد معصومي را

به رعشه مي اندازد

نمايش بايد ادامه يابد

نمايش بايد ادامه يابد

هنوز نوبت به نقش من نرسيده

صحنه را جمع نكنيد

نورها را خاموش نكنيد

هنوز نوبت به نقش مَن نرسيده ...

                                                                                 (نمي دانم آن كدامين زمان)     

^{من فارسي مي نويسم و تو فارسي نمي داني}

  دوري و من

 مي خواهم تمام اقيانوسها را تا عمقت شنا كنم  

 و در معبدي عود آلود خورشيد شوم از نور تو  

 ماه در آبهاي دامنم نقش انداخته و تو به شكارش آمده اي

 شكارت مي شوم

 تا برايم از تمام جنگلهاي كشورت خدا هديه بياوري

 دستانم چه بي خود مي لرزد وقتي مي دانم

 پرنده ات در خطوط پيچ در پيچ آن لانه ساخته است   

 تند تر از هميشه با تمام بيست انگشت دستم   

 نقش فارسي ذهن ام را به زبان تو مي نگارم

 مي خواهم در آغوشت عريان شوم از خود

 نقش شوم در عرياني تنت

 مي خواهم در خيابانهايت برقصم

 بالاتر روم از ايمانت

 آه چه خوب است

 فاش كردنم براي تو

 آهاي آقا اين فيل تا كجا مي تونه منو بلند كنه؟

 آهاي آقا مي تونم اينجا تمرين مديتيشن انجام بدم؟

 آهاي آقا اين دستاي من بوي عود تن شما رو مي ده چرا؟

دوست داري اين شعرو به انگیليسي برات بخونم ؟

                                                                                       سوم زمستان۱۳۸۷

تو ای نایاب ای ناب

مرا دریاب دریاب

منم بي نام بي بام

مرا دریاب تا خواب

مرا دریاب مستانه

مرا دریاب تا خانه

مراقب باش تا بوسه

 مرا دریاب بر شانه

مرا دریاب من خوبم

هنوزم آب مي کوبم

هنوزم شعر مي ريسم

هنوزم باد مي روبم

مرا دریاب در سرما

مرا دریاب تا فردا

مرا دریاب تا رفتن

مرا دریاب تا اینجا

مرا دریاب تا باور

مرا دریاب تا آخر

مرا دریاب تا پارو

مرا دریاب تا بندر

تو ای نایاب ای ناب

مرا دریاب دریاب

منم بي نام بي بام

مرا دریاب تا خواب

نو ای نایاب ای ناب

(شهیارقنبری)

با تو من مي رقصم رقص رقص در رويا

 هر چي كه تو دوست داري رقص رقص تا فردا

افسوس !

من با تمام خاطره هايم

از خون ، كه جز حماسه ي خونين نمي سرود

و از غرور ، غروري كه هيچگاه

خود را چنين حقير نمي زيست

در انتهاي فرصت خود ايستاده ام

و گوش مي كنم : نه صدايي

و خيره مي شوم : نه زيك برگ جنبشي

و نام من كه نفس آنهمه پاكي بود

ديگر غبار مقبره ها را هم

برهم نمي زند .  

                                            (فروغ بزرگ – تولدي ديگر )

اما تو باز هم

گم شده اي

در رسوب فنجانم

و من در پس هر تكان بيهوده ي  

دهان فالگير

سالهاست اسكلت شده ام ...

مثل فیلم های دهه ی هفتاد فرانسه

سیاه و سفید عاشقتم

و هر جا که می خواهم ببوسمت

نگاتیو پاره می شود

                                 (وحيد پورزارع )    

سفر تا اوج تازه ها

فروردین امسال رقم زننده ی تجربه ای بزرگ و شگفت انگیز برایم بود . همیشه عاشق سفرم و سفر برایم سرشار است از درک تاره ترین تجربه ها . اما این آخرین سفر با تمام سفرهایم متفاوت بود . دور بود و طولانی . از ترکیه شروع می شد تا یونان و ایتالیا ادامه می یافت و آنگاه فرانسه و دوباره بازگشت به ایران .

ترکیه : استانبول : شهر تک مناره ها ، شهر دریای مرمره و مرغان دریایی ، شهر شکوه قصر توپکاپی ،   شهر ترامواهایی که ختم می شوند به کلیسای سانتا صوفی (مسجد ایا صوفیه ) و مسجد آبی .

یونان : آتن  و دلفی . شهر خدایان ، شهرشکوه تاریخ بر تپه آکروپلیس و کوه المپ . زادگاه عشق جاودانه ام تئاتر در تماشاخانه هیرود آتیکوس و تئاتر دیونیزوس . زادگاه ادیپ شاه ، آنتیگونه ، الکترا ، مده آ و....

زادگاه دموکراسی و فلسفه . (چگونه توصیف کنم تمام حیرتم را از این همه شکوه )

ایتالیا : رم ، فلورانس ، پیزا ، ونیز و آنکونا . شکوه مجسمه های داوود ، موسی و اوج زیبایی آفرینش بر سقف کلیسای سیستین تنها یک نام را بر ذهن متبادر می سازد : میکل آنژ پیامبر .

واتیکان و مجسمه های غول پیکر کلیسای سن پیتر، کلوسئوم و تاریخ باستانی رم در فروم ها وبازیلیکاها عظمت معماری کلیسای سانتا ماریا دلفیوره  ، برج کج پیزا ، کوچه های آبی ونیز و تلاطم مرغان دریایی بر کناره های دریای آدریاتیک .

فرانسه : پاریس . شکوه و جاودانگی هنر ایران زمین بر دیوارها و درون ویترین های موزه لوور ، آرامش ابدی بزرگ مرد ادبیات ایران صادق هدایت در گورستان پرلاشز ، تابش نورانی ایفل بر شبهای پاریس ، رود سن در باران ، کافه هایی بی لبخند ، مترو سن ژقمن ، خیابان آناتول فرانس ، خیایان ویکتور هوگو و شانزه لیزه ی لوکس . قصر ورسای و مجسمه هایی بزرگ و سفید بر سبزی باغ و اوج مدرنیته در معماری محله لدوفونس و ... 

                                        با حریق یاد ها همسفرم

                                        وقتی دورم به تو نزدیکترم     

"دختر و بهار "  

دختر كنار پنجره تنها نشست و گفت

اي دختر بهار حسد مي برم به تو

عطر و گل و ترانه و سرمستي تو را

با هرچه طالبي به خدا مي خرم ، زتو

بر شاخ نوجوان درختي شكوفه اي

با ناز مي گشود دو چشمان بسته را

مي شست با كاكلي به لب آب نقره فام

آن بالهاي زيباي خسته را

خنديد باغبان كه سرانجام شد بهار

ديگر شكوفه كرده درختي كه كاشتم

دختر شنيد و گفت چه حاصل از اين بهار

اي بس بهار ها كه بهاري نداشتم

خورشيد تشنه كام در آن سوي آسمان

گويي ميان مجمري از خون نشسته بود

مي رفت روز و در انديشه اي غريب

دختر كنار پنجره محزون نشسته بود  

                                                  (فروغ بزرگ – مجموعه ي اسير )

درود و ستايش به تو ، اي آتش اهورا مزدا .

مي ستايم اين روشني پاك و درخشان را ، اينك كه به ما آشكاري ، توان و نيرويمان بخش تا بهترين

انديشه و گفتار و كردار را داشته باشيم .

ياريمان ده كه با بدي و زشتي و دروغ پيكار كنيم .

روان ما را پالوده گردان از بدي و راه بي فرجامي تا شايسته ي پرستش اهوراي بزرگ باشيم ... .

                                                          (برگردان فارسي پنج نيايش اوستايي – آتش نيايش )

"به بهانه ي چهارشنبه سوري و به اميد تابيدن آتش روشني بخش اهورايي بر ما ."

قدمم

مسافت را

در کوچه ها

لگد مال می کند

جهنم درونم را

اما

چاره چیست ؟

                        (مایاکوفسکی – نی لبک مهره های پشت )

سر مي خوريم تا

180درجه ي زنده ماندن

يخ مي زنيم در

هواي سرد آهن قراضه ها

مي ماند در ذهنمان

گرگ و ميشي

جمعه اي كه تاريك ماند

قل مي خوريم بر تپه هاي

خشك ... سرد ...

و امتداد بوق ماشين ها

سوت مي كشد در گوشمان

هستم هستي هست

هستيم هستيد هستند ....

بايد مشتاقانه تاوان جاودانگي را بپردازيم ؛

تا زنده ايم ، مجبوريم بارها بميريم ...

                                            (نيچه ، اينك انسان )

بيكران

آغوشت

... در خواب

مي گريستم

... در خواب

دستت

فشار بر بازويم

... در خواب

آرام گرفتم

بيدار شدم

... در خواب

تمام زمستان يخ مي زنم

در انجماد تو ...

سپيد برفي من

تا قصه هاي هفت كوتوله خوابت نكرده است

تا آفتاب آبت نكرده است

اين جان پناه سايه ام ارزاني تو باد ....

( شهيار قنبري )